{"id":10734,"date":"2022-05-25T00:39:49","date_gmt":"2022-05-24T22:39:49","guid":{"rendered":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/?page_id=10734"},"modified":"2023-02-03T17:09:36","modified_gmt":"2023-02-03T16:09:36","slug":"herinneringen_jelle","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/herinneringen_jelle\/","title":{"rendered":"herinneringen_jelle"},"content":{"rendered":"

[et_pb_section fb_built=”1″ fullwidth=”on” admin_label=”Generic S0″ module_id=”nn-generic-section0″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” saved_tabs=”all” global_colors_info=”{}”][et_pb_fullwidth_code admin_label=”Generic S0 Full Width Code” module_id=”nn-generic-section0-code” _builder_version=”4.17.3″ _module_preset=”default” width=”100%” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n

jelle boonstra<\/h5>\n

[\/et_pb_fullwidth_code][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ fullwidth=”on” admin_label=”Generic S1″ module_id=”nn-generic-section1″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” saved_tabs=”all” global_colors_info=”{}”][et_pb_fullwidth_code admin_label=”Generic S1 Full Width Code” module_id=”nn-generic-section1-code” _builder_version=”4.19.5″ _module_preset=”default” width=”100%” custom_margin=”||||false|false” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n

<\/p>\n
<\/p>\n

‘Willen jullie ook een uitsmijter, jongens?’Hoe gastvrij je als luisteraar bij Veronica werd ontvangen. <\/h2>\n

door Jelle Boonstra<\/i> <\/pee> De gastvrijheid was buitengewoon groot. Eigenlijk stapte je nooit tevergeefs binnen in het hoofdkantoor van zeezender Veronica. Vooraf een afspraak maken hielp een beetje mee, maar ook als je onaangekondigd voor de deur stond bleef je welkom. En met wat geluk ging je nog met een stapel LP\u2019s naar buiten ook. <\/b><\/pee> Wat een jeugd hadden we. Spannend met al die zeezenders voor de kust. Met een bomaanslag, een stoorzender in Engeland, een muiterij, omvallende zendmasten, strandingen. Elke week gebeurde er wel wat. Het maakte allemaal indruk, zeker toen we in Zwolle<\/b> (dat achter het zand van de Veluwe lag en waar de middengolf beroerd te horen was) na 30 september 1972 ook Veronica goed waren gaan ontvangen. <\/pee> De zender werd in 1973 en 1974 vervolgens vaak het reisdoel, als we er per trein op uittrokken met de meerdaagse tienertoerkaart. Zestien waren we, Johan Vlaskamp<\/b> \u2013 maat en klasgenoot \u2013 en ik. Natuurlijk geheel gekleed naar de mode van de tijd: een legerjack, een pukkel (met daarop Who en Golden Earring gekalkt en een ban-de-bom symbool). Plus als toegift wat fluoriserende Veronica-stickers op de jas.<\/pee> Met een verhaal voor de schoolkrant als voornaamste alibi scheepten we ons regelmatig in op rondvaarten langs de schepen, gingen we op zoek naar de Mebo I<\/b> in Rotterdam, naar de tenders in de haven<\/b> of naar Noordzee<\/b> in de Hofstede Oud Bussum (waar de ontvangst doorgaans een stuk koeler was). Veronica stak er bij de bezoeken toch met kop en schouders bovenuit. Door de sfeer. Door de losheid, en door de vanzelfsprekendheid waarmee ze ons toch elke keer urenlang gedoogden. \u2018Hebben jullie al gegeten jongens, willen jullie een uitsmijter?\u2019<\/i> – Ongekend toch? <\/pee> <\/p>\n

de Lapershoek<\/figcaption> <\/figure>\n

Op 4 augustus 1973 waren we er voor het eerst. Op een zaterdag rond een uur of tien. Onverstandig natuurlijk, wie gaat er nou op zaterdag naar Veronica? De studio kenden we natuurlijk uit het Veronica-blad: de<\/b> Lapershoek<\/b>, aan het eind van een mooie bomenlaan. Een statige Hilversumse villa. Met een hele hoge heg en alleen een paar bescheiden bordjes in de tuin was er weinig aan te zien. Maar aan de auto\u2019s op het grind, allemaal ruim beplakt met 538 stickers, kon je zien dat we goed zaten: en anders wel aan de dubbele beglazing bovenin het gebouw. <\/pee> Binnen zat het Veronica-voetbalelftal<\/b> aan de koffie, op punt van vertrekken. Stan Haag<\/b> zei dat we maar beter naar huis konden gaan. Maar Sieb Kroeske<\/b> ontpopte zich meteen tot gelegenheidsgastheer en beklom met ons samen de trappen naar de zolder, naar het heilige der heiligen: de vijf studio\u2019s van Veronica, waar het allemaal gebeurde. <\/pee> <\/p>\n

Sieb Kroeske in discotheek<\/figcaption> <\/figure>\n

Wat hij onderweg vertelde, krabbelde ik voor de schoolkrant snel in een kladblokje: het idee bijvoorbeeld om het schip na de sluiting als museum in de Rotterdamse haven neer te leggen, omdat bij de stranding wel was gebleken hoe groot de belangstelling voor de boot was. En dat ze de ledenwerfactie van Veronica op een laag pitje gingen zetten omdat na de aanmelding van 170.000 leden het animo aardig terug ging lopen. <\/pee> <\/p>\n

Bart van Leeuwenin studio 34<\/figcaption> <\/figure>\n

Hoogtepunt van de dag was een bezoekje aan studio 5 waar nieuwkomer Ton Egas<\/b> (nog maar net omgedoopt tot Bart van Leeuwen) in een self-support opstelling wat zat te frobelen, een oude PAMS jingle voor Radio London werd \u2013 knipknip \u2013 onder zijn handen een mooie Veronica ochtendjingle.<\/pee> \u2018En willen jullie iets bijzonders horen jongens?\u2019<\/i> \u2013 vroeg hij. \u2018Luister – dit is het laatste wat er ooit op 538 voorbij zal komen\u2026.\u2019 <\/i>Uit de speakers kwam dramatische orgelmuziek, waarop met grafstem een lijst met namen van de Veronica-medewerkers werd gelezen, Rob Out<\/b> deed een dramatische speech over communicatie en het gebrek eraan en met een 538-jingle werd de vijf minuten van somberheid afgesloten. <\/pee> <\/p>\n

Erna v.d. Heuvel<\/figcaption> <\/figure>\n

<\/a> Een jaar van tevoren lag dat dus al klaar: al bleek op 31 augustus 1974<\/b> uiteindelijk voor een heel ander einde gekozen te zijn (het bandje dat Bart draaide werd \u2019s nachts trouwens wel uitgezonden in de laatste Kolder Op Zolder Show). In de keuken van Tante Erna<\/b> werd een glaasje Cola getapt. <\/pee> Buitengewoon frappant was wel de kantoorklok boven de deur. Van het merk \u2018Van Doorn\u2019, waarmee de Veronica-minuten langzaam werden weggetikt. Macaber, omdat mr. Harry van Doorn<\/b>, minister van CRM immers Veronica de doodsteek had gegeven. \u2018Het zal niet lang meer duren tot het bandje met de laatste Veronica klanken op de recorder wordt afgedraaid\u2019, stond er in de volgende schoolkrant. Sieb deed in de vergaderkamer een ruimhartige greep in dozen met LP\u2019s, die Veronica weg mocht geven als prijsje. Verzamel-LP\u2019s, de twintig beste van de Earring. We waren er dolblij mee \u2013 als de kinderen die we eigenlijk nog waren.<\/pee> <\/p>\n

Marijke Benkhard enCajo van den Hout,resp. secretaresse Rob Outen receptioniste \/ telefoniste<\/figcaption> <\/figure>\n

Kom maar eens terug in de week, als het echt druk is \u2013 had Sieb gezegd, en prompt zaten we er 10 dagen later weer. Wat bedremmeld meldden we ons bij de telefoniste (meteen na binnenkomst rechts), die een meisje van de discotheek belde om ons rond te leiden. <\/pee> Dat meisje had na vijf minuten weer wat anders te doen en riep: ‘jongens, jullie vinden het zelf toch verder wel h\u00e9?’ <\/i>\u2013 een fantastische vrijbrief om overal rond te neuzen. In tegenstelling tot de zaterdag was het een heksenketel in het gebouw \u2013 en kennelijk vond niemand het vreemd dat er twee adolecenten met Kodak-clack camera in elke studio na beleefd kloppen kwamen buurten. Iedereen leek het ook nog prachtig te vinden als je lastige vragen stelden: het Veronica-sfeertje stelde je onmiddellijk zo op je gemak dat je dat deed ook. <\/pee> Leuk om naar Tineke<\/b> kijken, en hoe ze een programma maakte. Met Nol Vis<\/b> aan de andere kant van het glas. I’m Goin’ Home van Ten Years After schalde je tegemoet. Ha: Tineke moest wel bezig zijn met haar avondprogramma, want Ten Years After was niet bepaald kost voor koffietijd in de ochtenduren. Nol beantwoordde blijmoedig de vraag of het een beetje leuk was \u2013 dat werken bij Veronica: \u2018Man, wat dacht je: als je een heel uur Ten Years After mag draaien en er ook nog voor betaald krijgt. Bovendien: mijn werk is ook m\u2019n grootste hobby\u2019.<\/pee> Het bleek een volcontinue-bedrijf in studio 1. Want na de avonduitzending (band terugspoelen, op datum coderen en in een doos) werd meteen aan een Koffietijd begonnen. Over de studiomonitor barstte turbelente Tineke in lachen uit: \u2018Nol, luister \u2013 een mevrouw wil dat we een bloemetje sturen aan haar moeder, \u2018die me in de oorlog zo goed geholpen heeft\u2019.<\/i> Nol: \u2018Welke oorlog, die van \u201814-\u201918?\u2019.<\/i> \u2018Nee\u2019<\/i>, zegt Tineke: \u2018De tachtigjarige!\u2019 <\/i>\u2013 om daarna toch met een ontroerende ondertoon in haar stem het briefje voor te lezen. Na Koffietijd meteen maar weer een ochtendprogramma. Tineke zuchtte wat zonder het echt te menen: \u2018Het lijkt Philips wel, met al dat lopende-band werk\u2019.<\/i><\/pee> <\/p>\n

Juul Geleick enJelle Boonstra in 1999. <\/p>\n
Foto: Jelle Boonstra<\/pre>\n
            <\/figcaption>        <\/figure>\n
        Op naar Studio 4. Daar zat Juul Geleick<\/b> (die ik twintig jaar later pas echt zou leren kennen) met            handen en voeten mee te stampen op de muziek met Chiel Montagne<\/b> in de belendende spreekcel. <\/pee>        Of het nieuwe Radio Atlantis met zijn Vlaamse plaatjes van invloed zou kunnen worden \u2013 vroegen we aan de man            die immers met Losse Groeven als deskundige gold. Chiel hoopte het maar. Want er zaten goeie platen bij.            \u2018Will Tura bijvoorbeeld en Verboden dromen. Hartstikke goed, maar deed hier niets\u2019. Om zonder enige logische            overgang een zelfgemaakt masker op z\u2019n hoofd te zetten en aapachtige geluiden te maken. Juul zette als            antwoord een stuk vilt op z\u2019n hoofd en maakte rare grimassen terug. Hoogste tijd dus voor een andere studio:            achter de deur ernaast heerste een serieuze stemming. Tom Collins<\/b> was geconcentreerd bezig met de            wekelijkse tipparade. Een foto maken? Best! Een gesprek dan? Liever niet! Dat begrepen we best: viel ook            niet mee natuurlijk, al die stijgers en dalers oplezen en cijfers roepen van wel twee getallen. <\/pee>        <\/p>\n
technicus Sytze Gardenier<\/figcaption>        <\/figure>\n
        Op de gang zat Chiel inmiddels Juul achterna en schalde vijf minuten later opeens keihard een jingle over de            gang. \u2018Tommy!!!!!!\u2019 \u2018Collins!!!!!!!\u201d <\/i>De presentator was tussendoor naar beneden geglipt voor een            plasje. En dit was blijkbaar het teken van technicus Sytze Gardenier<\/b> dat de plaat naar het einde            begon te lopen. Een gekkenhuis al, maar een l\u00e9uk gekkenhuis. <\/pee>        SFEER VERANDERD<\/b> <\/pee>        In 1974 \u2013 naar het einde toe \u2013 voelde je als bezoeker dat de sfeer veranderd was. Veronica liep af, dat kon            je zien: posters en platen die van de muur vielen werden niet meer opgehangen. Er stonden her en der kapotte            apparaten op de gang, die niet meer werden gerepareerd. Waarom zou je ook? Nog een week of wat, dan was het            allemaal finito. Er waren vreemde activiteiten op 23 juni, toen we weer eens kwamen: klusjesman Han                Vastenburg<\/b> was met Karel van der Woerd<\/b> al enthousast bezig de muur weg te breken tussen            studio 3 en en 4. Van de ene studio was de apparatuur in de mobiele opnamestudio neergepoot, die ergens op            lokatie z\u2019n uren stond te draaien. In die vergrote studio, nu studio 34<\/b>, kon je meteen ook mooi            televisie-opnamen maken, en dat moest ook \u2013 als voorbereiding op de V.O.O.<\/b> \u2013 waar niemand veel trek            in leek te hebben \u2013 zo vertolkte Juul tenminste de algemene sfeer. \u2018Er gaan bij ons al stemmen op om na 31            augustus nog gewoon als Veronica twee weken door te gaan. Als stunt: om mensen te laten zien dat je ons nu            ook weer niet z\u00f3 gemakkelijk weg kunt krijgen\u2019. <\/pee>        Op dat moment kwam Will Luikinga<\/b> welhaast met piepende remmen aanrijden bij de studio, een zojuist            opgenomen band onder de arm. Op lokatie in Den Haag was hij begonnen met een nieuwe rubriek in z\u2019n            programma: \u2018De mens en z\u2019n huisdier\u2019. Kwam daar zomaar mevrouw Schmelzer<\/b> aanlopen, vrouw van de            beroemde KVP-politicus, die zonder omhaal sprak over haar teckel, Norbert, die 17 jaar in de politiek had            gezeten. En dat ze altijd naar Veronica luisterde en dat de zender moest blijven. Na de opname kwam mevrouw            Schmelzer zelfs met een hele doos gebak aan. Er werd in de studio hevig gedebatteerd: kun je dit gebruiken            als een promospotje? Een vrouw van een vooraanstaand politicus die zoiets roept! Maar daarvan werd toch            afgezien: je mag zo\u2019n spontane uitspraak niet zomaar misbruiken.<\/pee>        <\/p>\n
de galmplaat van Adje<\/figcaption>        <\/figure>\n
        <\/p>\n
de kast in de ABBT studio<\/figcaption>        <\/figure>\n
        Tijdens het bezoek keken we zelfs even achter de deuren die eerder gesloten waren gebleven: met een            mengpaneel uit de Zeedijk<\/b> tijd achter de ene en een complete galmkamer achter de andere. Met een            nijdig briefje van Ad Bouman<\/b>: \u2018Blijf alsjeblieft eens van de rotzooi af, het is net weer                gerepareerd\u2019.<\/i> <\/pee>        <\/p>\n
Ad Boumanin studio 2Lapershoek<\/figcaption>        <\/figure>\n
        Adje zelf stond in een studiocel waar het een enorme bende was. Opeens viel het op z\u2019n plek: geen wonder dat            er in de ABTT<\/b>, de Adje Bouman Top Tien, elke week wel weer iets anders verdween: de top 10 zelf, of            de nummer een, of een ingesproken brief. Je moest ook wel van goeden huize komen om in deze schots en scheve            stapels iets terug te vinden. <\/pee>        Op onze opmerkingen dat de ABTT het enige programma was dat \u2018het ware gezicht van Veronica laat zien\u2019 had de            meester slechts \u00e9\u00e9n antwoord: een brede grijns.<\/pee>        Bij ons laatste bezoek op 13 augustus, twee weken voor Veronica\u2019s zwanezang, vreesden we voor de bedrukte            atmosfeer, die er vast aan de Utrechtseweg 16<\/b> zou hangen. Maar het bleek er juist buitengewoon            gezellig. Ontspannen, met veel gelach. Blijkbaar had iedereen zich voorgenomen om van die paar laatste weken            ook iets moois te maken. Al zat de ongerustheid toch ook wel weer vlak onder de oppervlakte. In de keuken en            op het gangetjes naast de jinglecarts gingen de gesprekken maar over \u00e9\u00e9n onderwerp: het onherroepelijke            einde. \u2018Wat ga jij dan straks doen?\u2019.<\/i> De strijdlust en de plannen uit juni om nog even door te gaan            in september, bleken voorbij. Er is geen ontkomen meer aan \u2013 was bij iedereen de moedeloze conclusie als je            er naar vroeg. Op het mededelingenbord hing een veelzeggend briefje van programmaleiding en programmaraad:            \u2018NB: De luisteraar mag er niets van merken dat we nog maar twee weken te zenden hebben. Dus vrolijk zijn                en het niet over het einde hebben\u2019.<\/i>        <\/pee>        Ruud Westbroek<\/b> lichtte het toe: \u2018We moeten wel, als we de hele dag sentimenteel lopen doen, dan                houden we geen luisteraar meer over. We moeten toch een gezellig station blijven\u2019.<\/i> <\/pee>        Hoe consequent het allemaal werd doorgevoerd bleek wel in de uitzendingen van Anouschka, die in de laatste            weken weer even in genade werd ontvangen in de Hilversumse studio\u2019s (net als andere oud-Veronica-medewerkers            die er jaren niet waren geweest). Vooral in de laatste weken deed ze nog een stuk of wat Jukeboxen. De            zinsnede in een brief bij een verzoekplaatje \u2018voor de straks werkloze DJ\u2019s en personeel\u2019 <\/i>haalde de            uitzendingen bij haar niet. Dat soort zinntjes werden op de briefkaart meteen weggekrast. <\/pee>        Tot aan de laatste week, waarin de registers voor de laatste maal goed open mochten. Juul Geleick en Lex                Harding<\/b> groeven zich een studio verder een weg door het chaotische archief met oude Veronica            fragmenten. Ze waren al tot 1970 gevorderd – en in de keuken tikte Van Doorn verder.<\/pee>        Jelle Boonstra – 31 augustus 2003.<\/i> <\/pee>         <\/pee>    <\/div>\n
<\/div>\n
[\/et_pb_fullwidth_code][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"class_list":["post-10734","page","type-page","status-publish","hentry"],"blog_post_layout_featured_media_urls":{"thumbnail":"","full":""},"categories_names":null,"comments_number":0,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/10734","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10734"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/10734\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.norderney192.nl\/norderney\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10734"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}